TWEE WENSEN VOOR 2022

Het zou vreemd zijn als Buro Pro-kumpulan geen goede voornemens of wensen heeft voor 2022. Goede voornemens en wensen hebben we, maar we laten deze maar onbenoemd op twee na.

  1. Dat er binnen de Molukse wijken het debat opgang komt over het voortbestaan van de wijk, zodat de voor en tegens zichtbaar worden en daarna via dialogen gezamelijk kan worden gezocht naar antwoorden op de vraag ‘hoe nu verder’.
  2. Dat we – gezien de aanhoudende Covid-19 pandemie – toch kunnen starten met de vorming van duurzame coalities tussen de diverse Molukse dorps- en wijkgemeenschappen daar en de Molukse wijkgemeenschappen hier, zodat er een gezamelijke basis is om duurzame ontwikkeling op Centraal en Zuidoost Molukken te kunnen faciliteren.

In de Power Point presentatie (PDF) hieronder leest u, hoe we deze wensen denken te willen doen.

EEN NADERE TOELICHTING OP ‘HOE NU VERDER’

Inmiddels is het ruim twee weken geleden dat ik in het kader van het herdenken van het zeventig jaar verblijf in Nederland bovengenoemde vraag heb gesteld. Een vraag die bedoeld is om naast de herdenking ook de toekomst in Nederland te overdenken. De eerste stap is de derde en vierde generatie Molukkers en niet-Molukkers te laten debatteren over: de zin, inhoud en vorm van de herdenking van ‘70 jaar verblijf Molukkers in Nederland’. 

Met de sociaaleconomische en sociaalmaatschappelijke veranderingen die zowel op landelijk, regionaal als lokaal niveau gaande zijn, gaan wij als Molukse gemeenschap onrustige en onzekere tijden tegemoet. De vereiste veerkracht binnen de Molukse gemeenschap om met de gevolgen daarvan om te gaan, is zoals ik het zie helaas onvoldoende.

Na een jaar of zes zullen bijna alle tweede generatie Molukse ouderen die in de Molukse wijken wonen de AOW-leeftijdsgrens passeren. Voor de meeste van hen betekent dit een extra druk op hun leefsituatie: minimum inkomen, klein of geen pensioen, en mogelijk extra (gezondheids)zorg. Degene die deze grens reeds hebben gepasseerd en nu moeten rond komen van een klein pensioen bovenop op hun AOW kunnen dit beamen. Versterken van de sociale basis (wijkgemeenschap, organisaties, en netwerk) in de Molukse wijken is daarom een vereiste, want de kosten voor levensonderhoud zal alleen maar toenemen.

Een andere even belangrijke ontwikkeling is de invloed die de tweede generatie Molukkers hebben die op de identiteitsvorming (van de derde, vierde, en vijfde generatie); zorgen voor het  behoud en overdracht van onze specifieke waarden, normen, en basisprincipes. Met de jaren zal deze invloed ook afnemen. Aandacht voor de sociale positie van de tweede generatie is daarom  even belangrijk als die van de derde en vierde generatie. 

Kijken we naar het beeld wat de media van ons laat zien, dan zien we een tweede generatie die het verdriet wat hun ouders en henzelf is aangedaan nog aan het verwerken is, en we zien een uiteenlopend beeld van de derde en vierde generatie: van fanatieke RMS-aanhangers in de Molukse wijken tot rolmodellen die hun plaats al hebben gevonden in de Nederlandse samenleving.

Het is een beeld waar ‘een blik naar de toekomst’ (nog steeds) ontbreekt. Een essentieel aspect dat houvast moet bieden aan zowel zij die zich zien als behoren tot de Molukse gemeenschap als aan zij die gekozen hebben om op te gaan in de Nederlandse samenleving.

Zonder een duidelijke toekomstbeeld wordt het moeilijk om een  zinvolle bijdrage te leveren aan de ontwikkeling  van zowel de Molukse gemeenschap hier als de vele kleine gemeenschappen daar: de samenleving op de Molukken.

Dat ‘een blik naar de toekomst’ nodig is, is ook af te leiden uit de verharde discussie dat  Molukkers van alle generatie voeren  op sociale media over de zin, vorm en inhoud van de herdenking en wie de herdenking zou moeten of mag organiseren.

Debatteren over de zin, inhoud en vorm van het zeventig jaar verblijf van ons in Nederland zie ik daarom als een eerste opstap om de verschillende argumenten/standpunten over de betekenis en reden van ons verblijf hier in Nederland scherp te stellen. Om vervolgens via  dialogen een verdiepingsslag te maken om achterliggende waarden, normen en principes zichtbaar te maken. Met het verkregen inzicht  kan dan de stap naar vernieuwing gemaakt worden: onze toekomst in Nederland overdenken.

Hoe zien we onszelf als de vooruitzichten op een vrije staat (RMS) onzeker blijft.  Zien we ons dan nog als een gemeenschap met haar eigen specifieke waarden, normen, en basisprincipes. Of  zien we ons eerder als individuen met een Molukse afkomst /achtergrond die de voorkeur geven om  op te gaan in de Nederlandse samenleving. Anders gesteld, als een Molukse gemeenschap of als een groep van individuen: Molukkers zoals de media ons nu al duidt

In de situatie zoals ik hierboven probeer te schetsen is de vraag wie de herdenking zou moeten  organiseren, wat de inhoud en vorm daarvan moet zijn niet of van minder belang. Veel belangrijker is om van deze gelegenheid gebruik te maken door naast het herdenken ook de toekomstige situatie te overdenken.

Hoe kunnen we als gemeenschap vernieuwingen initiëren die leiden tot sterke sociale structuur en positie van de wijkbewoners in de Molukse wijken.

Jongeren (Molukkers en niet-Molukkers) met elkaar in debat laten gaan om de verschillende standpunten scherp te krijgen is nodig om via dialogen de verdiepingsslag te kunnen maken  om de achterliggende waarden, normen, en basisprincipes zichtbaar te maken. Ze zijn nodig om sociale  vernieuwing binnen onze gemeenschap op gang te kunnen brengen. Ze zijn de onderdelen in het gezamelijke zoekproces om antwoorden te vinden op de centrale vraag ‘hoe nu verder’.

Natuurlijk brengt dit onrust en spanningen teweeg, omdat met zo’n stap  we uit onze confortzone stappen. Het vereist durf om die stap te zetten, anders blijft onze toekomst hier in Nederland even zo mistig en grijs als ons verleden.

KIJKEN MET EEN ANDERE BLIK NAAR DE TOEKOMST

Evenals hun ouders weten Molukkers van tweede generatie wat het is om decennialang ‘stateloos’ te zijn. Het heeft hen weerbaar gemaakt. Met de steun van hun ouders hebben ze het gevoel van saamhorigheid (grote ‘familiegevoel’) doorgegeven aan hun kinderen en  kleinkinderen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Foto-2-1024x768.jpg

Je kan dit zien als een grote verdienste van de tweede generatie. Zij hebben dit grote ‘familiegevoel’ dat tekenend is voor de Molukse identiteit weten over te dragen aan de derde en vierde generatie.

Zij zijn ook de generatie die de leed met hun ouders deelden. Daarom is een discussie in de media of de staat wel of niet met een excuus moet komen voor wat hun ouders is aangedaan niet alleen terecht maar ook nodig. Want het draagt ook bij aan de verwerking van hun leed, die zij na zeventig jaar nog steeds voelen.

Maar door de beschuldigingen dat over weer in de discussies geuit worden en de boosheid waarmee dat gepaard gaat dreigt nu de aandacht voor de veranderende leef- en woonsituatie van hen af te nemen.

Velen van hen hebben het qua inkomen niet zo breed. De meeste huizen waar ze in wonen zijn in het begin van de jaren zestig gebouwd. In de periode dat aardgas goedkoop was en waar men het niet nodig vond om ze te voorzien van warmte-isolatie. Om de huizen enigszins geschikt te maken voor verwarming door een warmtepomp of via een warmtenet zal er meer gedaan moeten worden dan alleen groot onderhoud of renovatie. Zo’n grootschalige aanpak leidt echter altijd tot een hogere maandelijkse huurprijs.

Wonen in een Molukse wijk is voor de meeste van hen een bewuste keuze. Naast het gevoel van geborgenheid geeft de wijkgemeenschap ze ook een gevoel van saamhorigheid. Als er wat is dat ze niet zelf kunnen doen, dan is altijd wel een medewijkbewoner waar ze om hulp kunnen vragen. Maar nu alles (energie, huur, voedsel, en zorg) duurder wordt en de gevolgen daarvan merkbaarder worden, vragen velen van hen zich af. Hoe moet het straks als we de kosten met onze AOW en een kleine pensioen niet meer kunnen betalen.

Stil staan bij de vraag, of de staat excuses moet bieden voor de leed wat hun ouders, opa’s, oma’s, ooms, en tantes is aangedaan, of de niet uitbetaalde soldijen van hun vaders wel of niet moeten worden gecompenseerd, is dan niet meer zo belangrijk. Eerder, de antwoorden op de vraag ‘hoe nu verder’.

Gelukkig staan ze er niet alleen voor deze uitdaging, want ze kunnen nu een beroep doen op het grote ‘familiegevoel’ van de wijkgemeenschap. Op de creativiteit en vermogen van de derde en vierde generatie om samen met hen deze uitdaging aan te gaan en zo de toekomst met vertrouwen tegemoet treden.

Buro Pro-kumpulan wil met de voorlichtingscampagne ‘Naar sociaal duurzame Molukse wijken’ een bescheiden bijdrage hieraan leveren, door een ’venster’ te openen dat uitzicht geeft om met een andere blik naar de toekomst te kijken.

HOE NU VERDER NA 70 JAAR

Zeventig jaar geleden (1951) kwamen ca vierhonderd Molukse soldaten van het Koninklijke Nederlands Indisch Leger (KNIL) met hun gezinnen in Nederland voor een verblijf van een paar maanden. Onderweg naar Nederland werden zij ontslagen. Van de ene dag op de andere waren ze stateloze burgers zonder rechten geworden.  

Het verblijf is niet bij de paar maanden gebleven, want inmiddels zijn er zeventig jaren verstreken. Op een paar hoogbejaarden na zijn de meeste van hen al overleden.  

De kinderen die meekwamen en nog leven zijn inmiddels ruim over de zeventig. Hun jongere broers of zussen die hier zijn geboren zijn de zestig al ruim gepasseerd. Een groot deel van hen woont nog steeds in wijken die in de jaren zestig en zeventig speciaal zijn gebouwd om Molukse gezinnen te huisvesten. Voorheen woonden zij in voormalige straf- of concentratiekampen, waaronder het kamp in Vucht en Westerborg. Verspreidt over heel Nederland zijn er nog  zo’n 45 van deze Molukse wijken.  

Na de uitzending van het tv-programma ‘Molukker in Nederland’ (NPO2) is voor  de vele kijkers inmiddels  duidelijk geworden waarom Molukkers in Nederland zijn. Ook waarom zij blijven streven naar een vrije en zelfstandige staat Republiek Maluku Selatan (RMS) in Oost Indonesië.  Hun strijd is te herkennen  aan de vlag hiernaast

Anno  2021 

Respect hebben voor ouderen en naar elkaar omkijken zijn de twee  basisprincipes die na 70 jaar verblijf in Nederland nog steeds belangrijk zijn in de dagelijkse omgang binnen en buiten de Molukse wijken. Hoewel de zorg voor de ouderen door de kinderen nu niet meer zo vanzelfsprekend is, is de aandacht ervoor niet minder geworden. Zo zijn er in de afgelopen jaren kleine wooncomplexen in of niet ver gelegen van de Molukse wijken gebouwd waar nu de oudere, hulpbehoevende Molukkers van de tweede generatie terecht kunnen. 

Dat de dingen veranderen kan ook niet anders, want ook de Molukse gemeenschap ontwikkelt zich, en gaan mee met de sociaal-maatschappelijke veranderingen in de Nederlandse samenleving.  

Je herkent de twee basisprincipes ook aan de wijze waarop Molukkers van de derde, vierde en vijfde generatie met elkaar omgaan. Zij zien en voelen zich als één grote familie. Ze hebben het niet alleen over hun opa en oma  die in een Molukse wijk wonen of woonden als je ze vraagt naar hun afkomst. Ook over de vele ooms, tantes, neven, nichten die ze hebben ongeacht of ze ook werkelijk familieleden zijn.  

Het grote ‘familiegevoel’ is een uiting van hun Molukse identiteit met zijn eigen verzameling aan waarden en normen. Vooral in de Nederlandse samenleving waar men grote waarde hecht aan persoonlijke ontwikkeling geeft dit gevoel zekerheid. Maar onbedoeld plaatst het vele Molukkers van de derde en vierde generatie voor vraagtekens. Ze kunnen goed uitleggen wie ze zijn, maar vraag je ze hoe zij hun toekomst in Nederland zien, dan is het niet vreemd dat ze daarop niet direct kunnen antwoorden.  

Het is gelukkig een beeld dat aan het veranderen is. Steeds meer zie je Molukkers van vierde generatie gesteund door de derde generatie deelnemen aan kleine en grote culturele evenementen in hun buurt of gemeente, en artistieke of sportieve activiteiten organiseren. Of nemen deel aan breed gedragen maatschappelijk protesten, zoals die van ‘black live matter’ beweging. Ze uiten hiermee niet alleen hun gevoel van persoonlijke betrokkenheid met wat er in de samenleving gebeurt. Ook zetten door de RMS vlag bij zich te dragen Molukkers als groep op de kaart.  

Voor Molukkers van de derde en vierde generatie leent het jaar 2021 zich daarom goed om stil te staan bij het bescheiden en sober leven van hun grootouders en ouders. Om te ervaren waarom hun ouders na 70 jaar verblijf in Nederland toch nog het gevoel hadden of hebben, dat zij in een andermans land leven. Uit wat men samen opdoet, kan dan verder gezocht worden naar de antwoorden op de vraag, hoe nu verder.  

Een zoektocht als gezamenlijk leerproces 

Een zoektocht naar antwoorden zal voor Molukkers van alle generatie niet veel anders zijn. Het grote ‘familiegevoel’ speelt in hun dagelijks leven nog steeds een belangrijke rol. Dit gevoel van verbonden zijn maakt het mogelijk om de zoektocht naar antwoorden als een gezamenlijke leerproces af te leggen. De vereiste creatieve energie die hiervoor nodig is, is ruim aanwezig binnen de Molukse gemeenschap en kan met een geschikte context worden vrij gemaakt. 

Maar waar klop je dan aan bij zo’n leerproces en wie zou je daar bij moeten faciliteren. Is het de overheid of je eigen Molukse instellingen en organisaties. De ervaring leert dat de één niet zonder de andere kan. 

‘Pengayu & Prauw’ is een metafoor gevormd door twee woorden. Samen spreken ze de verbeelding van veel Molukkers aan. Ook is het een werkthema voor de ‘community art’ projecten om sociaal duurzame verandering in Molukse wijken opgang te brengen.  

Duurzame ontwikkeling 

Duurzame ontwikkeling gaat ons allen aan, hier, daar, nu en straks. Dus ook binnen de Molukse gemeenschap dient men hieraan deel te nemen. Met een context als sociale duurzaamheid is mogelijk om duurzame ontwikkeling hier in Nederland te linken met duurzame ontwikkeling daar op Centraal en Zuidoost Molukken. Wat de wijkbewoners ‘hier’ in het gezamelijke leerproces opdoen kunnen ze ‘nu’ en ‘straks’ delen met de wijkbewoners ‘daar’ en omgekeerd. 

Buro pro-kumpulan heeft daarom de voorlichtingscampagne ‘Naar sociaal duurzame Molukse wijken’ opgezet om wijkbewoners te helpen een start te maken met de zoektocht naar antwoorden op de vraag, hoe nu verder. ‘Pengayu & Prauw’ is gekozen als metafoor om de creatieve energie bij de wijkbewoners vrij te maken. Ook is het een werkthema om onder begeleiding met een artistieke leid(st)er community art’ projecten op te zetten. Het ligt echter aan de wijkbewoners zelf, met name de derde, vierde, en vijfde generatie, om ze een inhoud te geven, voor te bereiden en uit te voeren.  

Buro Pro-kumpulan zoekt daarom enthousiaste vrijwilligers die samen met een artistieke leid(st)er in ‘community art’ projecten willen voorbereiden en uitvoeren en ambassadeurs willen zijn voor de voorlichtingscampagne ’Naar sociaal duurzame Molukse wijken’ 

Informatie over de voorlichtingscampagne en het aansluitende programma is te vinden in de nieuwbrieven op deze website

EEN MOMENT VAN REFLECTIE

DE INFORMATIE OVER DE AANPAK VAN DE CORONA-BESMETTING EN DE GEVOLGEN DAARVAN IN DE VELE KLEINE DORPEN OP CENTRAAL EN ZUIDOOST MOLUKKEN IS NOG STEEDS BEPERKT. HOE HET MET DE GEZONDHEID VAN DE DORPELINGEN IS, KOM JE ALLEEN ACHTER VIA FACEBOOK- OF WHATSAPP-BERICHTEN VAN FAMILIES OF VRIENDEN. GOEDE VOORLICHTING OVER DE GEVOLGEN VAN BESMETTINGEN IS ECHTER NIET VOLDOENDE. ZONDER VOLLEDIGE TOEGANG TOT DEZE ZORG WORDT HET MOEILIJKE OM DE GEZONDHEID EN VEILIGHEID VAN DE DORPELINGEN TE KUNNEN WAARBORGEN.

Aandacht en inzet voor de realisatie van de VN duurzaamheidsdoel: SDG3, gezondheidszorg voor iedereen gerealiseerd in 2030, blijft daarom voor Buro Pro-kumpulan belangrijk.  

Het jaar 2020 

Toen vorig jaar maart de lock-down maatregelen deels werden opgeheven waren we voorzichtig optimistisch. We hadden de hoop dat we weer contact konden leggen met de Molukse wijkbewoners om te kijken, hoe we samen hun wijken kunnen veranderen in sociaal-duurzame wijken. Tegelijk ook kijken, hoe we de verbondenheid met vele kleine dorpen op Centraal en Zuidoost Molukken kunnen versterken. Ons optimisme was echter van korte duur. Want we zagen de besmetting weer even zo hard groeien als voor de lock-down. 

Ondanks het grote verdriet dat het virus ook binnen de Molukse gemeenschap teweegbrengt, zijn er toch een tweetal positieve ontwikkelingen in 2020 die ons hoop geven.  

Impact op het milieu 

Door de lock-down werkte een groot aantal mensen vanuit huis. Er was dus weinig verkeer op de weg, waardoor de CO2-uitstoot aanmerkelijk daalde. Hoewel de daling maar tijdelijk was, zette het de overheid en bedrijfsleven aan het denken, of het dagelijks rijden van en naar je werk wel echt nodig is. Zij zien dat het werken ook anders kan worden georganiseerd. De lock-down zorgde dus voor een kantelpunt. Het ligt echter aan de hoofdrolspelers of zij bereid zijn om hun werkorganisaties zo te veranderen dat er meer thuis wordt gewerkt en minder op kantoor.

Black live Matter 

Een andere gebeurtenis is de massale reactie op de dood van George Floyd als gevolg van brute politiegeweld in de Verenigde Staten (VS). De sociale media speelde hier direct op in en maakte dat het structurele karakter van het onrecht wat de zwarte mensen in VS werd aangedaan wereldwijd zichtbaar. Wat leidde tot protestmarsen en protestbijeenkomsten niet alleen in de VS, maar ook in tal van grote steden in verschillende Europese landen.

Gender of huidskleur mag geen rol spelen om mensen uit te sluiten, of excessieve geweld tegen hen te gebruiken.

In de protesten hebben met name de jongere generaties een duidelijke stem laten horen, wat resulteerde in een verdere groei van de ‘black live matter’ beweging. Hun protesten drongen door tot alle lagen in de samenleving, en zette overheden en het bedrijfsleven aan het denken.   

Tenslotte toont de huidige aanpak van de Corona-uitbraak – hetzij lokaal tot landelijke en wereldwijd – aan, dat een actieve betrokkenheid bij het succesvol bestrijden van dit soort wereldwijde virusbesmettingen alleen mogelijk is als we bereid zijn tot samenwerken.  

Kantelpunten in 2020 

Beide ontwikkelingen geven een richting aan. Een richting waar onze samenleving zich in kan ontwikkelen.  

Laten we hopen dat de intentie om het werk anders te organiseren wordt omgezet in daden. Want een blijvend daling van de CO2 uitstoot is nodig, willen we de toekomstige generaties  niet opzadelen met de problemen die wij veroorzaken.

Laten we ook hopen, dat het ‘black live matter’ gedachte verder in kracht gaat groeien en zo meer mensen positief raakt. Want dit hebben we nodig willen we onderling meer acceptatie en wederzijdse respect.  

Uitdagingen voor Buro Pro-kumpulan 2021  

De uitdagingen voor Buro Pro-kumpulan ligt in het verlengde van beide ontwikkelingen: het ondersteunen en bevorderen van duurzame ontwikkeling hier in Nederland, in het algemeen en in het bijzonder op Centraal en Zuidoost Molukken. We willen dit doen door opnieuw het programma ‘Kumpulan projecten’ onder de aandacht te brengen binnen de Molukse wijken. Opnieuw contact leggen met de Molukse wijkgemeenschappen en haar omgeving. Om te kijken, hoe we samen de wijken kunnen veranderen naar sociaal-duurzame wijken. Tegelijkertijd kijken hoe we de verbondenheid met kleine dorpsgemeenschappen op Centraal en Zuidoost Molukken kunnen gebruiken om de welzijn en leefomstandigheden daar op een duurzame wijze te verbeteren. 

Detail over de inhoud van het programma ‘ Kumpulan projecten’ kun je lezen in de artikelen en posters op deze website: www.pro-kumpulan. De artikelen en posters kan je ook downloaden en doorgeven.  

Met vriendelijke groet, 

Buro Pro-kumpulan 

EEN HEROVERWEGING WAARD…

NU ER EEN VOORZICHTIG BEGIN WORDT GEMAAKT OM DE MAATREGELEN TEGEN HET CORONAVIRUS TE VERSOEPELEN VRAAG IK MIJ AF HOE HET ER NU VOOR STAAT MET DE GEZONDHEIDSSITUATIE VAN DE MENSEN IN DE DORPEN OP CENTRAAL EN ZUIDOOST MOLUKKEN. BERICHTEN DAAROVER ZIJN SCHAARS. IK VRAAG MIJ DIT AF OMDAT NIET ALLE DORPEN OVER EEN GEZONDHEIDSPOST BESCHIKKEN WAAR DE DORPELINGEN MET VRAGEN OVER HET CORONAVIRUS TERECHT KUNNEN, OF BIJ EVENTUELE BESMETTING KUNNEN WORDEN GEHOLPEN.

Foto’s of filmpjes waarop te zien is hoe men in de dorpen wordt geïnformeerd over het coronavirus en welke maatregelen tegen infectie zijn getroffen zie je amper. De foto’s en filmpjes op facebook laten vooral beelden zien van de getroffen maatregelen op Ambon. 

Moet daarom niet de huidige wijze waarop kleinschalige ontwikkelingshulp verleend door Molukse stichtingen en andere particuliere Molukse organisaties worden heroverwogen. Vooral als het gaat om het toegankelijk maken van de gezondheidszorg voor iedereen, zodat ook de mensen in de dorpen bij een pandemie zoals de verspreiding van het coronavirus de noodzakelijke aandacht krijgen. 

Met heroverwegen bedoel ik niet naar andere alternatieve hulpvormen zoeken op een wijze zoals we dat gewend zijn te doen, maar eerder door ons zelf af te vragen of de benaderingswijze wel voldoende ruimte biedt. Om maar een voorbeeld te noemen. 

Terwijl in Indonesië al vanaf de start van het VN duurzaamheidsprogramma 2030 in 2015 een groeiende aandacht en inspanning te zien is in verschillende provincies, is het op Centraal en Zuidoost Molukken weinig van te merken. Blijkbaar zien de provinciale en regionale bestuurders weinig of geen waarde in dit VN agenda voor onder andere het realiseren van een gezondheidszorg voor iedereen (SDG 3), of ligt het misschien aan de wijze waarop men de sociaaleconomische ontwikkeling benaderd, of allebei. 

Kijken we echter naar waar de provinciale bestuurders van Centraal en Zuidoost Molukken de prioriteiten leggen in hun huidige sociaaleconomische ontwikkelingsbeleid, dan lijkt het erop dat zij nog steeds uitgaan van continue economische groei. Een benaderingswijze waar men (overheid en particulier) in de meeste landen vraagtekens bij plaatst en daarom naar alternatieven zoekt. Zo is de circulaire economie als alternatieve benaderingswijze ontstaan. 

De beschikbare ruimte om de leefomstandigheden te verbeteren waaronder de gezondheidszorg is dus sterk afhankelijk van de benaderingswijze. Zo zal men op Centraal en Zuidoost Molukken blijven doormodderen met een aantal complexer wordende problemen (gebrekkige gezondheidszorg, stille armoede, grootschalige houtkap, zwerfafval, en de problemen als gevolg van klimaatverandering), omdat het huidige overheidsbeleid onvoldoende ruimte biedt om deze efficiënt en duurzaam aan te pakken. Ook de ontwikkeling van de vereiste competentie om de complexe problemen aan te pakken blijft achter. 

Met het huidige sociaal economisch beleid op Centraal en Zuidoost Molukken zal de achterstand in de ontwikkeling van de vereiste competenties (mbo, hbo, universiteit), die een samenleving nodig heeft om de transitie naar een duurzame, rechtvaardige, en veilige samenleving op de Molukken te kunnen maken, alleen maar groter worden. Zelfs met een inhaalslag zal de huidige achterstand naar alle waarschijnlijkheid pas na één generatie kunnen worden ingehaald. 

Bij het heroverwegen van de huidige benaderingswijze voor kleinschalige hulp aan de Molukken is het daarom verstandig om bij het maken van een keuze voor een alternatief ook de benaderingswijze van andere stakeholders waaronder die van de provinciale overheid te betrekken. Voor de eerste nieuwsbrief van 2020 (Programmanieuwsbrief  5) is daarom als titel ‘Inbreken in de gangbare’ gekozen. 

Met vriendelijke groet, 

Carel Usmany 
Buro Pro-kumpulan 

2019, EEN JAAR VAN AFWIJKINGEN, VERKENNINGEN & AANPASSINGEN

NOG MINDER DAN EEN WEEK EN DAN IS HET JAAR 2019 VOORBIJ. EEN JAAR DAT GEKENMERKT WORDT DOOR AFWIJKINGEN, VERKENNINGEN, EN AANPASSINGEN. AFWIJKINGEN TEN OP ZICHTE VAN DE PLANNING, VERKENNINGEN NAAR ANDERE WEGEN ALS DE BENADERING NIET WERKT, EN AANPASSINGEN OMDAT DE VOORBEREIDINGEN MEER TIJD VERGT.

Voor Buro Pro-kumpulan is 2019 daarom een jaar van pionieren op onbekende terreinen.  Waar een planning alleen dient om de grote lijnen niet uit het oog te verliezen, omdat het zoeken naar wegen om in gesprek te gaan met de doelgroep, de mensen die in de Molukse wijken wonen, via de wijkorganisaties meer een weg van ‘trial en error’ is. 

De planning om dit jaar, met de wijkbewoners van twee van de vier geselecteerde Molukse wijken voor ‘De kopgroep van vier’ in gesprek te gaan, is niet gehaald. Ook de geplande jaarlijkse infodag in het MKC in Houten is niet gehaald. Wat wel is gelukt, is de verspreiding van de folders en posters met informatie over de culturele reis  ‘Pengayu & prauw’ in een aantal Molukse wijken, en een community account op facebook gecreëerd met een extra informatieblad over de culturele reis.  

De gesprekken met de wijkbewoners van de vier geselecteerde wijken voor ‘De kopgroep van vier’ zijn daarom verschoven naar het voorjaar van 2020. Je zou kunnen denken, dat is zeker één van de goede voornemens van Buro Pro-kumpulan. Dat klopt, maar er zijn er nog twee: een start maken met het werkprogramma ‘Werken met duurzame coalities’ , en natuurlijk het organiseren van de jaarlijkse infodag. Maar met de geleerde lessen vers in het achterhoofd is enige terughoudendheid, bij het omzetten van deze drie goede voornemens in acties en activiteiten, wel nodig. 

2020 zal daarom niet veel anders zijn dan 2019, want het pionieren op onbekende terreinen is nog lang niet voorbij. Het zal dan ook weer de nodige creativiteit, inspanning, flexibiliteit, en tijd vergen om de goede voornemens in daden om te zetten. Juist dit maakt het dat Buro Pro-kumpulan 2020 met vertrouwen en goede moed tegemoet gaat. 

Buro Pro-kumpulan wil 2019 afsluiten met de publicatie van de 4e en laatste nieuwsbrief, die informatie bevat over de soorten projecten die in het werkprogramma ‘Werken met duurzame coalities’ kunnen worden ingebracht. Een de BI-versie daarvan is ook bijgevoegd voor de geïnteresseerde volgers elders zoals op facebook.

EEN GROTE VRAAG OF EEN GROTE UITDAGING

ALS BESTAANDE INSTITUTEN BINNEN ONZE MOLUKSE GEMEENSCHAP HUN ‘ DEUREN OP SLOT HOUDEN OF NIET THUIS ZIJN’ WORDT HET MOEILIJK OM TE PRATEN. ZOU ER SPRAKE VAN ZIJN VAN ‘ DE WET VAN DE REMMENDE VOORSPRONG’ ?

Nu een groot deel van  de informatiefolders ‘Pengayu & Prauw’ zijn verspreid en verstuurd, dient zich voor Buro Pro-Kumpulan een grote uitdaging aan. 

Hoe krijg je de bestaande instituten: kerkorganisaties, stichtingen, wijkcommissies, zover dat zij bereid zijn om het sociale veranderingsproces in hun wijken opgang te brengen en te faciliteren. Alleen vermelden in de folder dat dit nodig is, omdat in de komende jaren de vergrijzing zal toenemen, waardoor de woonwensen zullen veranderen, en  de zorgkosten zullen toenemen etc. werkt niet. 

Ja, hoe pak je dat aan?  Een vraag wat mogelijk bij de meeste 2e generatie Molukkers die in de Molukse wijk wonen weleens is opgekomen. Een vraag die ook vaak onbeantwoord blijft. 

Via een culture reis (community art project), met ‘Pengayu & Prauw’ als metafoor, is het idee om sociale verandering in Molukse wijken opgang te brengen. Het is een idee dat uitgaat van de creatieve kracht van de gemeenschap zelf, waarbij de gemeenschap ook zelf de regie  in handen heeft. Maar als  bestaande instituten binnen onze Molukse gemeenschap ‘hun deuren op slot houden, of niet thuis zijn’ wordt het moeilijk om erover te praten. Zou hier misschien sprake zijn van  ‘De wet van de remmende voorsprong’.? Dat kan, maar zo zien we de situatie niet. 

Met gezonde twijfel en een beetje optimisme kan de vraag  ook gezien worden als een grote uitdaging. Want, er bestaat ook zoiets  als ‘De wet van de stimulerende achterstand (Erik van der Hoeven, 1980)’: een achterstand ( in de sociale positie) die als stimulans kan werken (voor sociale innovatie ).   

De onbeantwoorde vraag kan toch beantwoord worden. Misschien niet door de 2e generatie zelf, maar met hulp van de 3e en de 4e generaties, want zij zijn degene die de toekomst in de wijk eerder als een grote uitdaging zien dan … een grote vraag. Laat deze wet, ‘De wet van stimulerende achterstand‘, daarom binnen onze Molukse gemeenschap werken!   

http://www.diederikvanderhoeven.nl/wp-content/uploads/achterstand.pdf

Een foto ontvangen van mijn goede vriend Husein. Samen met zijn vrouw Lisalotte runnen zij het café-restaurant Eissenshof in Niehove. Biologisch Indonesisch eten is hun specialiteit. Niehove is een klein dorp dat in het hoge noorden ligt, maar wel het mooiste dorp van Nederland. 

INFODAG “EEN CULTURELE REIS”

WERKEN AAN EEN GEMEENSCHAPPELIJKE BASIS

De infodag is bedoeld als een eerste ontmoeting waar wijkbewoners, omwonenden, community werkers, en andere belanghebbenden ongedwongen kunnen praten over hoe je de creatieve energie vrij zou kunnen maken. 

We zien dit zelf als een begin van een culturele reis ‘… een experiment in je eigen gemeenschap om te ontdekken wat er binnen de gemeenschap met verbeelding en activiteit mogelijk is …’, Rozemarijn Strubbe (2013).

De infodag hebben we gepland op de 23 november 2019. Echter onder voorbehoud indien er voldoende belangstelling is. 

Aanmelden voor de infodag kan via onderstaand mailadres.

prokumpul@pro-kumpulan.nl

EEN CULTURELE REIS

EEN CULTURELE REIS MET ‘ PENGAYU &PRAUW’ ALS METAFOOR

Samen zoeken naar mogelijkheden voor een  sociaal duurzame leefomgeving geldt ook voor de Molukken waar wij, Molukkers, onlosmakelijk mee zijn verbonden. Want het is de onderlinge verbondenheid waar een Molukse wijk zijn betekenis aan ontleent. Om deze verbondenheid niet uit het oog te verliezen is het gewenst om alle wijkbewoners actief te betrekken bij duurzame ontwikkeling op de Molukken. We kiezen daarom voor een culturele reis, met ‘pengayu & prauw’ als metafoor voor de ‘community art’ projecten, waarin zowel aan het sociaal maatschappelijke als kunstzinnige aspect uitgebreid aandacht wordt besteed.

Waarom

Voor het realiseren van een sociaal duurzame leefomgeving in en rond de wijk is een gemeenschappelijke basis nodig. Een gemeenschappelijke basis creëren lukt alleen als wijkbewoners en omwonenden erin geloven en samen hun creatieve energie daar in willen steken. Het begint met het creëren van mogelijkheden om samen te kijken hoe je dit vorm wil geven. Buro Pro-kumpulan is daarom van plan om een infodag te organiseren. Een eerste ontmoeting waar wijkbewoners, omwonenden, community werkers, en andere belanghebbenden ongedwongen kunnen praten over, hoe je de creatieve energie vrij zou kunnen maken. Zelf willen we ook aan deze eerste ontmoeting bijdragen door op de infodag anderen over hun ervaring met zo’n culturele reis te laten vertellen. 

 Wanneer

Dag: zaterdag 23 november 2019

MOLUKS KERKELIJK CENTRUM HOUTEN

Waar 

MKC Houten  Oud Wulfseweg 1 3992 LT Houten Duur: 10.00 – 15.00

Wij zoeken daarom  

Vrijwilligers die als ambassadeurs onze voorlichtingscampagne willen ondersteunen. U kunt dat ook doen door de poster hieronder te downloaden en te verspreiden onder uw vrienden en bekenden.